wzrok wybrał się na spacer, po równi sufitu.
było tam wszystko. i starzec garbaty, i mały wóz, i odbicie księżyca...
jak w dzieciństwie, gdy wpatrzona w drewniany sufit
powoływałam do życia jedynych świadków prawdziwości.
teraz tymi świadkami żywią się korniki drukarze...
sypią jak piaskiem w klepsydrze stosy przetrawionego drewna...
świeca skończyła się i zgasła.
latający smok stawał się coraz dłuższy i mniej wyrazisty.
rozpłynął się przy gładkim suficie i zniknął.
jeszcze go czułam, choć już go nie było...
jak w życiu. konsekwencje, smrody, kłody i niezgody.
i tak sobie leżałam, otoczona murem, szklanym kloszem, mydlaną bańką.
i nie przeszkadzało to nikomu.
ani mi, ani jemu, ani komukolwiek innemu.
i choć do dobrego brakowało całych hektarów czasu,
przelanych bystrym strumieniem minut, to właśnie było dobrze.
pokryte kurzem wyimaginowane gdybania, jakbybania, choćbybania
przestały istnieć, bo nigdy nie były prawdziwe...
kręcę się jak dziecięcy bączek wokół własnej osi.
mienię się wszystkimi barwami tęczy, pomrukuję w tańcu...

obojętnie

przeszłość spakowała w kartony
pod ich ciężarem uginają się piwniczne półki
o przyszłości przestała marzyć
brodząc po kostki w teraźniejszości uśmiecha się czasem do siebie
pragnienie normalności ugasiła falą zwyczajności
w niej topi wyobrażenie innych o tym, co powinna
a czego nie
jest samotnym meandrem na rzece życia...

z wielką radością żegnam 2007 rok
był najgorszym z możliwych
wszyscyśmy się do tego przyłożyli
los, i ja, i zbiegi okoliczności

czas wyść z norki panno,
idzie nowe...

dziwny to czas.
ale jak to mówi pewna "dama", biednemu zawsze wiatr w oczy, nóż w plecy i ch** w dupę...
kampania wyborcza to przy tym pikuś...
no może trochę przesadziłam.
w ciągu 10 dni próba włamki do mieszkania i podpieprzenie auta... które dzięki TW się znalazło. a to dopiero. wygląda teraz co prawda jak syrena 100, ale jest.
więc ja pytam, co jeszcze dwutysięcznysiódmyroku masz dla mnie uszykowane???
co do wyborów. mam nadzieję, że moje najbliższe urodziny będę świętować bez trzepotu premierskich skrzydeł...

gubię daty, godziny, dni
planuję skrupulatnie urlop,
od n-i-c-n-i-e-r-o-b-i-e-n-i-a
kompletuję zdjęcia, by przed najstarszą w rodzinie
snuć historie o tych wygnanych z kresów, którzy pozostali w polsce.
już nie dzielą nas granice... rozdarte serca zabliźnione lub martwe...
przeglądam stare albumy m.
zdjęcia ze spotkań z ukochaną siostrą w bułgarii...
jedna przyjeżdzała z polski, druga z końca świata...
żadna nie była u siebie.
odnajduję drzewo genealogiczne, które tworzyłam przez miesiące z m.
sześć pokoleń...
zapiski historii przez nią opowiedzianych...
stare księgi, akty notarialne, różne (nie)ważne dokumenty.
doszukuję się dopiero teraz, kim był pra pra pra... Bazyli...
ona nie lubiła oglądać tych zdjęć... nie lubiła wracać do czegoś,
czego już nie ma.
ale gdy o nich mówiła, znów stawała się piękną, młodziutką dziewczyną.

pakuję się i jadę... w podróż sentymentalną.
ona by powiedziała: po co ci to kotuś...

pewna dama, ukochana
co duszę zranioną ratować chciała
w daleki świat, co tynfa wart
pospiesznie wyjechała.
to nie był żart,
choć bardzo bym chciała
lecz ona już wtedy dobrze wiedziała,
że póki co nie wróci tu...

gdzie czarnym deszczem
mokną wyschnięte łąki,
gdzie coraz to nowszym wykazuje się sprytem
iluzjonista anansi...
tu, gdzie życie i pod górkę, i pod wiatr,
z syzyfowym głazem, co tłamsi
każdą z nowo odkrytych prawd...

jednak tęsknota uwiera jak wykrochmalony kołnierz
a słowa pomyślane zatrzymuję w głowie,
zaciskam w dłoni kolejny list,
niewysłany, niedokończony...

śmiesznie... siedzę przed otwartym okienkiem bloxa z rozdziawiona gębą...
oduczyłam się pisać. ot co.
teraz, wracając do życia (blogowego też), trzeba małymi kroczkami dojść do siebie. więc... dochodzę...
witajcie. jest tu jeszcze ktoś?

rozgrzeszenie...
wbrew naszemu przeświadczeniu, rok czy dwa to wcale nie za dużo, by przyjrzeć się własnym ranom, poszukać przewodnika, zastosować odpowiednie leki, pomyśleć o przyszłości. rok czy dwa to konieczne minimum. kobieta udomowiona to kobieta powracająca do swego naturalnego otoczenia. (...) bierze  życie we  własne ręce. aby na nowo nauczyć się najgłębszych żeńskich instynktów, musi najpierw zrozumieć, w jaki sposób zostały zniszczone.

chcę zatańczyć w czerwonych bucikach, ale tylko tych, które własnoręcznie uszyłam...*


*c.p. estes, biegnąca z wilkami

gdzieś jest lecz nie wiadomo gdzie...

Nawet jeżeli
nie wiesz co powiedzieć
nie znaczy to że nie masz
nic do powiedzenia
i obojętne czy wiesz coś
albo nie wiesz
nie ma to znaczenia
to są złudzenia
a co jest ważne
tylko że

żyjemy w kraju cudownych metafor
w czasach początków złudzeń i zmian
i jeśli przyjdzie zapłacić nam za to
dawno nie będzie nas

nawet jeżeli nie wiesz co masz robić
nie znaczy to że nie masz
nic do zrobienia
i obojętne co umiesz czy nie umiesz
nie znaczy to że wszystko
jest do stracenia
a co jest ważne
tylko że

nawet jeżeli nie wiesz co się dzieje
nie znaczy to że możesz
tracić nadzieję
i obojętne co cię nie rozsadza
miliony mają rację
reszta przeszkadza
i co jest ważne
tylko że (raz, dwa, trzy)

nie mam już złudzeń, że państwo, w którym żyję, płacę podatki,
przestrzegam prawa, ma mnie w dupie!
nie będę płakać nad kosmicznymi wysokościami składek zus, podatków,
papierologią i biurokracją
nie będę użalać się nad swoim pechem i życiem od kilku miesięcy w ciągłym napięciu, ale
do jasnej cholery nie zamierzam odpowiadać za pierdolone dziury w ustawach
i tolerować gwałcenia moich praw.
za chwilę kolejni moi znajomi spieprzają do Skandynawii,
i nie ma sie co dziwić...
wyjazd wciągam na listę planów!!!

jak ten czas leci, bloo właśnie 2 lata skończył...

takiej długaśnej przerwy w pisaniu bloo jeszcze chyba nie miałam.
od dni kilku już, zasiadam przy komputerze z zamiarem napisania czegoś.
wszystko albo zbyt banalne albo zbyt intymne...
krytyk wewnętrzny, jak mój surowy nauczyciel w-t z podstawówki,
wyciąga z szuflady gumowy wąż i wali po łapach jak coś mi nie pójdzie.
i o ile nauczycielowi nie mogłam się sprzeciwić (raz to zrobiłam i gorzko żałowałam)
tak krytykowi ostatecznie walę z rozkoszą w zęby i proszę by udał się na zieloną trawkę.
może przy okazji zabrać ze sobą jeszcze parę osób i udac się... w pisdu...
od jakiegoś czasu wstyd mi, że jestem polką.
jak patrzę na tych, co to poprzez demokratyczne wybory
doszli do władzy, dostaję kaczej skórki...znaczy gęsiej. bo to rząd oficjalny, system totalitarny.

noo...to by było na tyle. ciepło pozdrawiam czytaczy-zaglądaczy:)
i jedną czytelniczkę lub jednego czytelnika co tu wchodzi skoro świt...
gdy panna na drugi bok się odwraca...wcześnie to strasznie.

żyłam z kalendarzem w ręku i upychałam w nim ogromnie ważne rzeczy
i choćby nie wiem co, musiałam je zrobić...
był czas, że miałam marzenia, plany...
byłam odważna...ryzykowałam - zyskiwałam bądź traciłam, ale nie czułam paralizującego strachu...
kiedyś... potrafiłam jechać wcześnie rano do lasu,
przy dwudziestostopniowym mrozie, z aparatem i statywem na plecach...
czułam, że chcę żyć... że są tacy, dla których jestem ważna.
kiedyś też czułam, że nie kocham i że nie jestem kochana.

dziś mam problem, by wstać
nie marzę i nie planuję swojego życia
jestem przerażoną myszą, chowającą się w swojej norze.
nie ryzykuję, bo nie mam czym
nie jeżdżę do lasu wcześnie rano i nie patrzę nocą w gwiazdy...
dziś została garstka tych, dla których jestem ważna
dziś też kocham i wiem, że jestem kochana...

i o ile kiedyś obwiniałam o swoje niepowodzenia wszystkich wokół,
a na końcu dopiero myślałam o sobie...dziś...
dziś wiem, że problem jest w mojej głowie.
nie umiem już pisać bloga.
nie potrafię...
stałam się bezbarwna
boję się

ostatnio zastanawiałam się, czy gdybym umarła ktoś by to w ogóle zauważył?
oprócz mojego męża i paru innych osób...
jak wielu byłoby ludzi, dla których nie byłoby wszystko jedno...
którzy by potrafili powiedzieć coś więcej niż...jaka szkoda, taka młoda...???

nie chcę by ktokolwiek, kto to czyta pomyślał, że się nad sobą użalam...
ja po prostu przez te kilka ostatnich tygodni zwątpiłam w siebie i swoje życie.
pozwoliłam sobie myśleć o sobie źle...albo wcale.

"(...)Szare ulice, szare balkony,
z widokiem na inne szare balkony,
szare żony, szare spódnice,
z widokiem na nowe szare spódnice,
gdzieniegdzie jeszcze kocie łby,
a w kocich łbach kocie sny.

Ulica japońskiej wiśni
niech ci się przyśni
co jakiś czas,
ulica japońskiej wiśni niech się wymyśli
w purpurze gwiazd.
Purpurą do góry, purpurą w dół,
na końcu purpury Kanada i księżyc na stół.(...)"

poranna kawa smakuje jak napis tytułowy filmu,
który codziennie oglądasz...
i nic cię tu nie zaskakuje
nie straszy
nie śmieszy
i nie dziwi...
bo codzień jest jak wczoraj i jak jutro

czy...by ktoś o tobie pamiętał, musisz tupać nogami
i krzyczeć "halo, tu jestem...?"
być może częstotliwość kontaktów z przyjaciółmi i znajomymi
wcale się nie zmieniła... tyle, że odstępów między nimi nie wypełnia
już napięty grafik...
ludzie mają troski i sprawunki
sprawy na wczoraj

przebieram w miejscu nogami, obgryzam paznokcie
czekam...
notuję czary-mary w makulaturowym dzienniku...

pod taką nazwą rusza projekt Manueli Gretkowskiej,
stworzenia partii, która zajmie się ochroną prawną kobiet,
opieką socjalną dla matek, refundacją środków antykoncepcyjnych,
oświatą seksualną w szkołach etc...
więcej info: http://www.polskajestkobieta.org/
(oraz: http://www.przekroj.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=2397&Itemid=48)

w najwyższej szufladzie poupychane aspiracje,
cele, plany...
kolejna wypełniona po brzegi wodą, w której
pływają mało ambitne zadania, na najbliższe dni...
posprzątać, odkurzyć, złożyć łóżko, rozładować/załadować zmywarkę,
zrobić obiad,
poczytać, popisać, poczytać, posłuchać, zobaczyć,
wysłać artykuł nie później niż 2 dni po terminie...
w najniższej zakazy
spalić nie więcej niż 10 papierosów dziennie
nie przesadzić z kawą,
nie pić zwykłej herbaty
nie wychylać się przez okno...
w szufladzie wyimaginowaj - wyrzuty sumienia...
że zwalniasz, że stoisz w miejscu, być może się cofasz...
wysiadasz z pędzącego pociągu, bo wymiotujesz na samą myśl o nim,
a po chwili do niego tęsknisz...
choć sobie powtarzasz ciągle, że to bez sensu.
masz czas... nikt nie popędza...
cieszy to i martwi jednocześnie
to nie jest malkontenctwo, niezdecydowanie
to obawa przed popełnieniem błędu...

diabełek nie wyskoczył z pudełka co prawda, ale...
w czwartek niespodziewanie pan listonosz przyniósł
przecudnej urody bukiet z jesiennych liści...zwiniętych jak pąki róż...
dzięki Elu! :)
a dziś...od rana telefon...Ren przyleciała, diablica jedna ani słowem
nie wspomniała, że będzie, a jest...
chwilo trwaj...

uwiera wykrochmalony kołnierz...
pasek zaciśnięty na ostatnią dziurkę
wyblakła czarna sukienka
zawierucha w pończoszych oczkach
obcierają nie moje szpilki
deszcz rozmył makijaż
zlizałam szminkę
znikam...

a latka lecą...

szczerze polecam:

http://vontrompka.com/blog/?p=432#comments

panna magistra tańczy
:)))

żeby już było jutro wieczorem...

koniec jest blisko
królowa-panna pawia egzystencjalnego puszcza*...
wybaczcie...
ostatnie przymiarki, usuwam fastrygę
piorę, pracuję, krochmalę
moja wypasiona pracka czeka na obronę
za tydzień, daj panienko przenajświętsza potańcuję


słownik języka polskiego

...