pewna dama, ukochana
co duszę zranioną ratować chciała
w daleki świat, co tynfa wart
pospiesznie wyjechała.
to nie był żart,
choć bardzo bym chciała
lecz ona już wtedy dobrze wiedziała,
że póki co nie wróci tu...

gdzie czarnym deszczem
mokną wyschnięte łąki,
gdzie coraz to nowszym wykazuje się sprytem
iluzjonista anansi...
tu, gdzie życie i pod górkę, i pod wiatr,
z syzyfowym głazem, co tłamsi
każdą z nowo odkrytych prawd...

jednak tęsknota uwiera jak wykrochmalony kołnierz
a słowa pomyślane zatrzymuję w głowie,
zaciskam w dłoni kolejny list,
niewysłany, niedokończony...