Słaba i delikatna jak kwiat jabłoni, co boi się , że lekki powiew wiatru może mu zniszczyć plany pobycia jeszcze w miejscu znajomym i bezpiecznym...a jednocześnie chce dokonać jeszcze czegoś, co mogłoby sprawić, że jego istnienie nie oznaczałoby tylko bycia małą, białą, pachnącą plamką z pręcikami...Zaryzykować i może coś stracić? Zostać i godzić się na monotonię i niesprawiedliwość... Odwieczne dylematy!
Moja Droga! Mój Ty Kwiecie Jabłoni z Rajskiego Ogrodu! Widzisz siebie poprzez pryzmat niepowodzeń lub rzeczy, na które nie masz wpływu a chciałabyś zmienić je, wyzwalając w sobie imć Don Kichota! Meandry losu, życiowe zakręty i wiatry, których, Kwiecie, nie znosisz, bo kaleczą Twe delikatne płatki, są NICZYM! Zobacz, ile w tym małym kwieciu aromatów, których żaden wiatr nie zdoła stłamsić! To jest siła! Czy piękno kwiecia mierzy się w jego wytrzymałości na zmienność aury, czy jego wartością jest liczba posiadanych płatków?? Za co je kochamy...? Co nam się z nimi kojarzy? Niepowtarzalny zapach, JEDYNY spośród wielu...
Twoje słowa to aromat, który rozsiewasz w umysłach swoich odbiorców, zapach, który na zawsze pozostaje i będzie się kojarzył tylko z Tobą Kwiecie Jabłoni...:)
Życzę Ci Małego Księcia, który będzie umiał docenić Twą wyjątkowość)*